Ziołomirki Oprócz pędrusi na koniczynę występują chrząszcze z rodzaju ziołomirek, np. ziolomirek zielony , Phytonomus meles F., ziołomirek koniczynowy i ziołomirek myszaty . Gatunki te występują nielicznie i szkód o znaczeniu gospodarczym nie wyrządzają. Opuchlak lucernowiec Jest to chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych . W blaszce liściowej widać nieregularne otwory, a łodygi są przegryzione. W korzeniach występują rynienkowate zagłębienia lub korzenie są przegryzione na wylot. Uszkodzone rośliny żółkną, niekiedy obumierają i łatwo dają wyciągnąć się z ziemi. Chrząszcze, długości 9—14 mm, są czarne, na pokrywach mają czerwonawe szczecinki oraz szare łuski tworzące nieregularne plamki. Ciało silnie wypukłe, głowa wydłużona w gruby ryjek. Larwy są początkowo mlecznobiałe, później żółtobiałe, mięsiste, beznogie, z brązową głową. Cykl rozwojowy jednego pokolenia trwa około 2 lat. Samice składają jaja pojedynczo lub grupami w pobliżu korzeni rośliny żywicielskiej. Wylęgłe larwy żerują w korzeniach i przepoczwarczają się w glebie. Wylęgłe chrząszcze pozostają w glebie do wiosny. Szkodnik ten rozmnaża się przede wszystkim partenogenetycznie. Jego szkodliwość dla lucerny i innych motylkowych jest w Polsce nieznaczna. Zwalczanie 1. W okolicach liczniejszego występowania szkodnika zakładać nowe plantacje lucerny i koniczyny z dala od starszych. 2. W wypadku licznego pojawienia się chrząszczy opylać zagrożone części plantacji preparatem lindanowym (Owadziak pylisty 2,4 w dawce 20 kg/ha).