Paciornica Iucernianka Jest to muchówka z rodziny pryszczarkowatych . Uszkodzone pączki kwiatowe lucerny siewnej, mieszańcowej i sierpowatej przekształcone są w cebulkowate wyrosłe, które po wyjściu z nich larw zasychają i opadają. Rośliny zawiązują mniej strąków. Owady dorosłe, długości 1,5—2 mm, mają brązowy tułów i bladozołty odwłok oraz długie nogi. Larwy, początkowo bezbarwne, później żółte, dochodzą do 2 mm długości. Paciornica lucernianka w Polsce może dawać trzy pokolenia rocznie. Zimują głównie larwy w owalnym kokonie „zimowym" w wierzchniej warstwie gleby, przeważnie do 5 cm głębokości. Przepoczwarczanie odbywa się na wiosnę, a początek wylotu much przypada na okres tworzenia się pączków kwiatowych lucerny pierwszego odrostu. Największe nasilenie tego lotu przypada na koniec czerwca i początek lipca. Następny wylot (pierwsze pokolenie letnie) osiąga szczyt przy końcu lipca i na początku sierpnia, a trzeci (drugie pokolenie letnie) w trzeciej dekadzie sierpnia i na początku września. Po wylocie i kopulacji samice składają jaja w zielone pączki kwiatowe (długości 2 do 5 mm). Po 3—5 dniach wylęgają się larwy, które wysysając soki i wydzielając toksyny powodują zniekształcanie się i zamieranie pączków kwiatowych. Po upływie około 2 tygodni larwy opuszczają wyrosłe i przepoczwarczają się w glebie, a po przeobrażeniu wylatują muchy nowego pokolenia. Paciornica lucernianka występuje na terenie całego kraju. Na plantacjach nasiennych pojawia się często w dużym nasileniu i niejednokrotnie powoduje obniżenie plonu nasion. Nasilenie występowania paciornicy zależy w znacznym stopniu od warunków atmosferycznych. Długotrwałe susze zmniejszają liczebność populacji szkodnika. Duże znaczenie ma również wiek i sposób użytkowania plantacji lucerny. Na młodych plantacjach nasiennych szkodnik występuje mniej licznie niż na plantacjach starszych, zwłaszcza corocznie przeznaczanych na zbiór nasion.