Niżnka cięciała Jest to muchówka (Diptera) z rodziny niżnicowatych (Opornyzidae). Na wiosnę obserwuje się żółknięcie i zamieranie liścia sercowego zbóż ozimych i traw wskutek uszkodzenia źdźbła, na którym wydrążone są pod pochwą liściową spiralne chodniki. Muchówki, długości 3—4 mm, są żółte. Głowa jest szeroka, z dużym, żółtym czołem i pasmem białego opylenia wzdłuż oczu. Pomarańczowe, trzyćzłonowe czułki mają długi, silnie owłosiony biczyk. Skrzydła są wydłużone, owalne, przezroczyste, z czarnymi plamkami między drugą a czwartą żyłką podłużną oraz wokół żyłek poprzecznych. Dorosła larwa, długości 7—8 mm, jest żółtobiała z przeświecającym ciemnym jelitem. Bobówka jest jasnożółta, poprzecznie segmentowana, wysmukła, długości około 5 mm. Niżnica daje jedno pokolenie w ciągu roku. Zimują jaja złożone na powierzchni gleby, u podstaw zbóż ozimych lub traw. Wczesną wiosną wylęgają się larwy, wchodzą pod pochwę liściową i uszkadzają źdźbło wygryzając w nim spiralny chodnik. Rozwój larwalny trwa około 40 dni. Przepoczwarczenie następuje w maju, a owady dorosłe wylatują w czerwcu. Muchówki latają przez całe lato między zaroślami i na łąkach nad kwiatami roślin baldaszkowatych i motylkowatych. Jaja składają dopiero we wrześniu i w październiku. Niżnica obserwowana była w Polsce na pszenicy ozimej, może jednak atakować żyto i jęczmień ozimy. Uszkodzenia powodowane przez larwy niżnicy są często przypisywane ploniarce. Zwalczanie Nie przeprowadza się.