Muchówki pojawiają się w sierpniu i składają jaja na oziminach lub trawach . Wylęgłe na jesieni larwy wysysają soki z młodych roślin. W listopadzie larwy schodzą do gleby, gdzie zimują w bobówkach. W sprzyjających warunkach klimatycznych pryszczarek może mieć więcej pokoleń (do pięciu). Jest on bardzo niebezpiecznym szkodnikiem, gdyż poczwarki zachowują zdolność rozwoju do dwóch lat i mogą być przenoszone ze słomą lub ziarnem. Szkodliwość pryszczarka zależy od tego, w jakiej fazie rozwoju roślina zostanie zaatakowana i ile larw jednocześnie żeruje na jednej roślinie. Wcześnie zaatakowane młode rośliny giną lub wytwarzają źdźbła boczne o słabych kłosach. Szczególnie niebezpieczne jest uszkodzenie głównego źdźbła, gdyż nie wydaje ono kłosa. Silnie zaatakowane oziminy zamierają na jesieni lub w zimie albo źle zimują. Duże szkody powodują również larwy żerujące na starszych źdźbłach, gdyż powodują łamanie się i przewracanie źdźbeł, co utrudnia zbiór. Zwalczanie W Polsce przeciw pryszczarkowi nie stosuje się preparatów chemicznych. Zapobieganie polega na: 1) wczesnym siewie zbóż jarych, 2) niszczeniu chwastów (szczególnie perzu), 3) nawożeniu roślin, 4) niszczeniu samosiewów jesienią, 5) opóźnianiu siewu zbóż ozimych w latach masowego występowania pryszczarka. Jeżeli na jesieni ponad 50% roślin jest uszkodzonych, to lepiej pole zaorać, a na wiosnę obsiać inną rośliną. W wielu krajach prowadzi się obecnie badania nad hodowlą odmian zbóż odpornych na pryszczarka.